Te jong om te bewaren? (Industriėle) Wederopbouwarchitectuur in Leiden, 1940-1965

Donderdagavond 5 november organiseerden de Dirk van Eck-Stichting en STIEL in de Tuinzaal van Sociėteit de Burcht een speciale avond met twee lezingen over de naoorlogse wederopbouwarchitectuur in Leiden.

Leon de Laat, stedenbouwkundige, opende de avond met een lezing over de Leidse wederopbouwarchitectuur in periode 1945-1965. In zijn verhaal ging hij in op het dilemma tussen stedelijke vernieuwing en het behoud van historische waarden bij de herstructurering van de naoorlogse gebieden in Leiden. Er staat namelijk veel te gebeuren in Zuid-West, de Willem de Zwijgerlaan, het Morskwartier en de Leeuwenhoek. Moet de gemeente voorkomen dat alle geschiedenis wordt weggepoetst?

De tweede helft van de avond hield professor Fons Verheijen, architect, een lezing over ingenieur Thijs Schutte en zijn rol in de industriėle wederopbouwarchitectuur in Leiden. Ingenieur Schutte ontwierp in Leiden namelijk heel wat kenmerkende naoorlogse bedrijfsgebouwen. Bekende voorbeelden zijn De Leidse Spaarbank, de Rotogravure, Clos en Leembruggen, de vele uitbreidingen aan de Meelfabriek, waaronder de opvallende S-dakopbouw, de Kamer van Koophandel, het karakteristieke gebouw van de Leidse Duinwater Maatschappij aan de ingenieur Driessenstraat (genomineerd voor de sloop), Fasson en Brill aan de Lammenschansweg, de nieuwbouw bij het Kamerlingh Onnes laboratorium en het markante en inmiddels verdwenen gebouw van de Leidse vuilverbranding.

Deze lezingenavond was alweer de vierde gezamenlijk georganiseerde activiteit van de Dirk van Eck-stichting en de Stichting Industrieel Erfgoed Leiden waarin sociale en economische geschiedenis en industrieel erfgoed in samenhang worden belicht.